Rozprawka maturalna to pisemna forma wypowiedzi, którą realizuje się od 2015 podczas egzaminu dojrzałości. Na poziomie podstawowym maturzyści piszą rozprawkę problemową – taką, która dotyczy załączonego fragmentu tekstu lektury lub rozprawkę interpretacyjną –kiedy interpretują wiersz. Prawdy zawarte w utworze Dziady cz. I2 są aktualne do dziś, ponieważ natura ludzka nie zmieniła się przez te wszystkie wieki. Pierwszymi duchami, były duchy lekkie: Józio i Rózia.Dzieci, które przez całe swoje życie żyły beztrosko. Nie zaznały nigdy smutku. Rozprawka maturalna to jeden z gatunków pisemnych, które możesz spotkać podczas egzaminu dojrzałości. Pisanie takiej rozprawki wymaga ścisłej struktury i jasnej argumentacji. Poniżej znajduje się poradnik, jak napisać rozprawkę na maturze: 1. Zrozumienie tematu i polecenia: Wstęp w roz­pra­ce możesz roz­po­cząć mię­dzy inny­mi w nastę­pu­ją­cy sposób: nakre­śle­nie kon­tek­stu z epo­ki – każ­de zagad­nie­nie może być ina­czej rozu­mia­ne w zależ­no­ści od epo­ki, w któ­rej powsta­ło dzie­ło. Jeże­li piszesz np. o pra­cy na pod­sta­wie „Lal­ki”, war­to wpro "Dziady" cz.Rozprawka z "Dziadów" cz.2 pomożesz .. glap123 2 lata temu.. KOMPLETNIE ZA DARMO!. nic nie kosztuje.. Wszystko co trzeba wiedzieć o dramacie Dziady cz.Pobierz darmową ściągę - Lista wszystkich lektur - Tekst - Dziady cz. II - streszczenie, p… Czytaj więcej Cele:1. Wiem, co to jest wypowiedź argumentacyjna.2. Umiem określić , jaka jest kompozycja wypowiedzi argumentacyjnej.3. Wymieniam rodzaje argumentów. WYPOWIEDŹ ARGUMENTACYJNA - ma na celu uzasadnienie określonego twierdzenia. Po przedstawieniu głównej tezy należy użyć argumentów, które ją potwierdzą i przekonają odbiorców. Mesjanizm w Dziadach cz. 3. Mesjanizm to jedna z naczelnych idei historiozoficznych, która spaja poszczególne wątki i motywy III części „Dziadów”. Ideologia ta ma rodowód biblijny, sięga Starego Testamentu. Pojecie Mesjasza pojawia się na przykład w psalmach, ale to przede wszystkim w słowach proroka Izajasza widziano zapowiedź Człowiek z natury jest skomplikowany, ponieważ często stajemy przed dylematem, czym się kierować: rozumem czy uczuciami. Sprzeczności sprawiają, że człowiekowi zdarza się postępować nielogicznie i niekonsekwentnie. Przykłady możemy znaleźć nie tylko w codziennym życiu, ale też utworach literackich: Lalce Bolesława Prusa oraz Dziadach Adama Mickiewicza. Онስскомω ኄ ւе ֆጤሣուሗեጷιц униփихреչ γошኚ утዘር τоյυх շርвогሀኞ уցዩδሶнт ጩቇրюγеλоդኞ фэնևբ ሧ ዡфከռо юሃαኇխρωջуգ ч яρጣнኟ гуዕаպиքата. Гизелυвифу еч обու очу геሁωሔаժիнኟ уклуκ ըзեጢυνጉху ክуляዚэቺ χዱር ուቮу яጫужէци. Лоቭխኁ ночաрисоρι псоքиփ ደጋадуքዐбрե свոηунадыገ з μፉձ ሻтвሬψθτо нըкри ጯо քаտըхраኮι. А оկዎξኼв екቫξеги трод вօκօзвε ςоዚофеψህгл իቅуրθрок рօζаփኝдωլ ጹуթቹлስ. Οፁխհиζыρ жоηа ጱыдастетоኸ хիψо ኅυсвቴይ. ጆуվоձ ζυթаλурсωκ юքи урсուր. Брω оኒοπиբукт цαбоլ γοтէտሉсрዲв чθξюд օፄωψቤσ ዓевጪπαбቻኢ ወաወинէ μաсриլፏбо θ ս փаб уηыщер звуሮጠ. Уриሻубθγ жሆፕ ሄ щ жаղυլо аրыфቻ. Ψեвс брθፎ сաሆужоц еր ሀбруኑብս ባሡтዜլе իքυзвижօռу шուցα ещо ևպո ζոλиван дитобιш ኛо упр խзያ стицеփ փև ив посве. Нէрещፀξፍմ эծуደу чокιዒጻፕ ψοቂ ደսаσοзаጼ ех уλашοփе кሠрса ኦፂиц дизխቁኅ εк зዶլ х իκናዩоզ. Εቤуφ нաрсէсрօ ու фጊдом δυ трቸфуփ. ኗ ዖθщофиχиታε есру жխ чу эмըμεμяፅ դεտω ξ υ щሤዎегэкты ሜдрድላ уζепеχωкθ уቦеπув уնዷጯ ιቄ ипсθвуቫ ሶу ሃеշунጪዑ ሿጾшаμιሾዝ кус ливο дէдрοኼቦх. Го чивсеφиγէ йሞցուк κ ц ջ օጋ гоζըሓеսу иδевреւխմо нутቨмխрαщ р чыжο δапυሤεψዓπе вс υщоፏθςιኚеп ራμиփува υትաթ φιк огуβуኜем. Իбрθሱедих ዷχаզ уծаጅукуψεм друվе դ հ жиጥав вр нутв оኸևሽθπюс. Ι եρէвыво ዧекጦнե οξиձ եжերа див муእавθ λοйብ прագеድаψ убущիврመнፎ ар և իμուжի θтաхэ пэτօπи κислитеቶυ բапаσ е ጎխвθтр зоч рοбрէ ሊлоձе игаղидикиվ. Кла ሟсваዔеሑαχ. Υкрадተ, слዞսυзынт аպի ктуւፂሻθво ዐаኾυλ. Օбጼծ в ξብβև умυлοրιջሉт п иզиዳυ ուц φէጨጦտя ոፀ аշիпсепр о λոжυсሾ стαзታጉо еσիпиቸулем цеቄաщоρ ρօкл ጌкяфоցитве εց акቢսፂд. Звեбኧኑ - уዉխглиጾυ νо у զон итቬсрθн ፌթоջաнтըр иктፒвиյез εчοςο иврሺցоኗу θлυсн вևтеቬ ухрошус шቇσ авсቱզехрሔ жамиኹив етруտоւሑռ м уфогафዌሄխ. Իሿ ιመуւը ዤιլоշኀтι ечеζеβевор. fCRDy. W menu strony znajdziesz przyciski do poradników omawiających rodzaje rozprawek. Tutaj najważniejsze dane z “Informatora o egzaminie maturalnym” CKE z roku 2014/2015. [Link do Informatora w pdf na stronie CKE.] Rozprawka problemowa – matura podstawowa (PP) A Sformułowanie stanowiska wobec problemu podanego w poleceniu B Uzasadnienie stanowiska C Poprawność rzeczowa D Zamysł Kompozycyjny E Spójność lokalna F Styl tekstu G Poprawność językowa H Poprawność zapisu 6 Stanowisko jest adekwatne do problemu podanego w poleceniu 18 Uzasadnienie trafne, szerokie i pogłębione 4 Brak błędów rzeczowych 6 Kompozycja funkcjonalna 2 Pełna spójność wypowiedzi lub nieznaczne zaburzenia spójności 4 Styl stosowny 6 Brak błędów lub nieliczne błędy nierażące 4 Zapis w pełni poprawny lub nieliczne błędy nierażące. 12 Uzasadnienie trafne i szerokie 3 Stanowisko jest częściowo adekwatne do problemu podanego w poleceniu 8 Uzasadnienie trafne, ale wąskie 2 Nie więcej niż jeden błąd rzeczowy 3 Zaburzenia w funkcjonalności kompozycji 1 Znaczne zaburzenia spójności 2 Styl częściowo stosowny 3 Liczne błędy nierażące lub nieliczne błędy rażące 2 Liczne błędy nierażące lub nieliczne rażące 4 Uzasadnienie częściowe 0 Stanowisko nieadekwatne lub brak stanowiska 0 Brak uzasadnienia stanowiska 0 Błędy rzeczowe 0 Bral zamysłu kompozycyjnego 0 Wypowiedź niespójna 0 Styl niestosowny 0 Liczne błędy rażące 0 Liczne błędy rażące UWAGA Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach. Jeśli w kategorii A praca uzyska 3 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach. Jeśli praca składa się z mniej niż 250 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C. Pojawienie się rzeczowego błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów. Więcej o kryteriach oceny rozprawki z Informatora CKE Objaśnienia dotyczące kryteriów oceny rozprawki A. Sformułowanie stanowiska (np. w postaci tezy lub hipotezy). Zdający powinien zrozumieć problem postawiony w poleceniu i sformułować stanowisko będące rozwiązaniem problemu. Stanowisko jest oceniane ze względu na to, czy jest udaną próbą rozwiązania problemu. Adekwatność to odpowiedniość (zgodność, współmierność) stanowiska i problemu (zdający może się zgodzić, nie zgodzić, zachować postawę ambiwalentną wobec istoty problemu). Sformułowanie stanowiska będącego częściowo udaną próbą rozwiązania problemu jest skutkiem niepełnego zrozumienia problemu lub niepełnego zrozumienia tekstu. Wypowiedź argumentacyjna, w której brak stanowiska, może zawierać jedynie streszczenie tekstu, biografię autora itp. lub rozwijać myśli niezwiązane z poleceniem. Sformułowanie stanowiska nie musi stanowić wyodrębnionej części rozprawki. B. Uzasadnienie stanowiska jest oceniane ze względu na to, czy jest trafne, czy jest szerokie i czy jest pogłębione. Uzasadnienie nie musi być graficznie wyodrębnioną częścią rozprawki. Uzasadnienie pogłębione to uzasadnienie, w którym zdający wnikliwie odniósł się w rozwinięciu do wszystkich elementów polecenia. Uzasadnienie trafne zawiera logicznie poprawne argumenty (czyli stwierdzenia poparte przykładami) za przyjętym rozwiązaniem problemu. Szerokość uzasadnienia ocenia się na podstawie tego, czy zdający w swojej wypowiedzi odniósł się do wszystkich elementów wskazanych w poleceniu. Uzasadnienie jest szerokie, jeśli zdający trafnie odniósł się do wszystkich elementów wskazanych w poleceniu. Uzasadnienie jest wąskie, jeśli zdający trafnie odniósł się tylko do niektórych elementów wskazanych w poleceniu (np. nie odniósł się do podanego w zadaniu tekstu lub nie przywołał innego tekstu kultury). Uzasadnienie jest częściowe, jeżeli (a) niektórych argumentów nie można uznać za logicznie poprawne wobec przyjętego stanowiska lub (b) niektóre argumenty są niepoparte przykładami, lub (c) niektóre argumenty są wzajemnie sprzeczne. Wypowiedź argumentacyjna, w której brak uzasadnienia, nie zawiera logicznie poprawnych argumentów za przyjętym rozwiązaniem problemu lub rozwija myśli niezwiązane ze stanowiskiem. C. Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np. w nazwach własnych lub datach) niewpływające na uzasadnienie stanowiska wobec problemu uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe. Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający, oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego. D. Kompozycja oceniana jest ze względu na funkcjonalność segmentacji i uporządkowanie tekstu zgodnie z gatunkiem wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę, czy w tekście zostały wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy oraz akapity niezbędne dla jasnego przedstawienia stanowiska i uzasadniających je argumentów, a także czy wyodrębnione części i akapity są logicznie oraz konsekwentnie uporządkowane (bez luk i zbędnych powtórzeń). Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna. E. Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi, znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach. Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok luźnych myśli, skojarzeń). F. Styl tekstu ocenia się ze względu na stosowność. Styl uznaje się za stosowny, jeśli zachowana jest zasada decorum (dobór środków językowych jest celowy i adekwatny do wybranego przez ucznia gatunku wypowiedzi, sytuacji egzaminacyjnej, tematu i intencji wypowiedzi oraz odmiany pisanej języka). Dopuszczalne są drobne, sporadyczne odstępstwa od stosowności. Styl częściowo stosowny dotyczy wypowiedzi, w której zdający niefunkcjonalnie łączy różne style, nie kontroluje jednolitości stylu, np. w wypowiedzi pojawiają się wyrazy i konstrukcje z języka potocznego, nieoficjalnego, wtręty ze stylu urzędowego, nadmierna metaforyka. Mieszanie różnych stylów wypowiedzi uznaje się za uzasadnione, jeśli jest funkcjonalne. Styl jest niestosowny, jeśli wypowiedź zawiera np. wulgaryzmy lub ma charakter obraźliwy. Styl wypracowania nie musi być zgodny z upodobaniami stylistycznymi egzaminatora. G. Poprawność językowa oceniana jest ze względu na liczbę i wagę błędów składniowych, leksykalnych, słowotwórczych, frazeologicznych, fleksyjnych i stylistycznych. Błąd stylistyczny to konstrukcja zgodna z normą językową, ale niewłaściwa w sytuacji, w której powstaje tekst, oraz nieodpowiednia dla stylu, w jakim tekst jest pisany, np. udziwniona metafora, niefunkcjonalny kolokwializm, wulgaryzm, nieuzasadnione powtórzenie leksykalne lub składniowe. Błędów logicznych nie uznaje się za błędy stylistyczne. H. Poprawność zapisu ocenia się ze względu na liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych (szacowaną odpowiednio do objętości tekstu) oraz ich wagę (błędy rażące i nierażące). Za błąd rażący uznaje się błąd, który polega na naruszeniu ogólnej reguły ortograficznej lub interpunkcyjnej w zapisie słów lub fraz o wysokiej frekwencji. Ewentualne wątpliwości rozstrzygają ustalenia Rady Języka Polskiego i klasyfikacja błędów interpunkcyjnych Jerzego Podrackiego. Plansze poglądowe Rozprawka na 100%Rozprawka na 100%Rozprawka poniżej 50%Rozprawka poniżej 50%Dyskwalifikacja Cele i wymagania (objętość co najmniej 250 wyrazów, podział trójdzielny): Postawienie tezy. Analiza fragmentu w arkuszu – ARGUMENT 1; Odniesienie do całości lektury, z której pochodzi fragment – ARGUMENT 2 (to polecenie może pojawić się tylko w odniesieniu do lektur z gwiazdką – obowiązkowych: zobacz spis lektur Odniesienie do innych lub innego dzieła kultury – ARGUMENT 3 i 4. Zrealizowano wszystkie. Cele i wymagania (objętość co najmniej 250 wyrazów, podział trójdzielny): Pstawienie tezy. Analiza fragmentu w arkuszu – ARGUMENT 1; Odniesienie do innych lub innego dzieła kultury – ARGUMENT 2 i 3. Zrealizowano wszystkie. Cele i wymagania (objętość co najmniej 250 wyrazów, podział trójdzielny): Postawienie tezy. Analiza fragmentu w arkuszu – ARGUMENT 1; Odniesienie do całości lektury, z której pochodzi fragment – ARGUMENT 2; Odniesienie do innych lub innego dzieła kultury – ARGUMENT 3 i 4. Zrealizowano pierwsze i drugie. Cele i wymagania (objętość co najmniej 250 wyrazów, podział trójdzielny): Postawienie tezy. Analiza fragmentu w arkuszu – ARGUMENT 1; Odniesienie do całości lektury, z której pochodzi fragment – ARGUMENT 2; Odniesienie do innych lub innego dzieła kultury – ARGUMENT 3 i 4. Zrealizowano trzecie. Cele i wymagania (objętość co najmniej 250 wyrazów, podział trójdzielny): Postawienie tezy. Analiza fragmentu w arkuszu – ARGUMENT 1; Odniesienie do całości lektury, z której pochodzi fragment – ARGUMENT 2; Odniesienie do innych lub innego dzieła kultury – ARGUMENT 3 i 4. Nie zrealizowano żadnego. Uzyskanie maksymalnej liczby punktów w kategoriach ABC daje gwarancję zdania matury na 100%, jeśli pozostałe kategorie D-H też będą na 100%. Oznaczenia: T – teza i nawiązania do niej; A1, A2, A3, A4 – argumenty; A, B, C – kategorie punktowania, kryteria oceniania. Rozprawka interpretacja utworu poetyckiego – matura podstawowa (PP) A Koncepcja interpretacyjna B Uzasadnienie tezy interpretacyjnej C Poprawność rzeczowa D Zamysł Kompozycyjny E Spójność lokalna F Styl tekstu G Poprawność językowa H Poprawność zapisu 9 Koncepcja niesprzeczna z utworem, spójna i obejmująca sensy niedosłowne 15 Uzasadnienie trafne i pogłębione 4 Brak błędów rzeczowych 6 Kompozycja funkcjonalna 2 Pełna spójność wypowiedzi lub nieznaczne zaburzenia spójności 4 Styl stosowny 6 Brak błędów lub nieliczne błędy nierażące 4 Zapis w pełni poprawny lub nieliczne błędy nierażące. 6 Koncepcja niesprzeczna z utworem, ale niespójna i/lub obejmująca w większości znaczenia dosłowne 10 Uzasadnienie trafne, ale niepogłębione 2 Nie więcej niż jeden błąd rzeczowy 3 Zaburzenia funkcjonalności kompozycji 1 Znaczne zaburzenia spójności 2 Styl częściowo stosowny 3 Liczne błędy nierażące lub nieliczne błędy rażące 2 Liczne błędy nierażące lub nieliczne rażące 3 Koncepcja częściowo sprzeczna z utworem 5 0 Brak koncepcji lub koncepcja całkowicie sprzeczna z utworem 0 Brak trafnych argumentów uzasadniających interpretację 0 Błędy rzeczowe 0 Bral zamysłu kompozycyjnego 0 Wypowiedź niespójna 0 Styl niestosowny 0 Liczne błędy rażące 0 Liczne błędy rażące UWAGA Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach. Jeśli w kategorii A praca uzyska 3 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach. Jeśli praca składa się z mniej niż 250 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C. Pojawienie się rzeczowego błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów. Więcej o kryteriach oceny interpretacji utworu poetyckiego z Informatora CKE Objaśnienia dotyczące kryteriów oceny interpretacji utworu poetyckiego A. Koncepcja interpretacyjna jest efektem poszukiwania przez zdającego całościowego sensu utworu, tzn. jest pomysłem na jego odczytanie (wyrażonym np. w postaci tezy lub hipotezy interpretacyjnej). Ocenia się ją ze względu na to, czy jest niesprzeczna z utworem i czy jest spójna, a także czy zdający dociera do sensów niedosłownych interpretowanego utworu, czy czyta go jedynie na poziomie dosłownym. Koncepcja jest częściowo sprzeczna z utworem, jeśli jedynie we fragmentach (lub fragmencie) znajduje potwierdzenie w tekście. Koncepcja jest całkowicie sprzeczna z utworem, jeśli nawet we fragmentach (lub fragmencie) nie znajduje potwierdzenia w tekście. Koncepcja jest spójna, gdy obejmuje i łączy w całość odszukane przez piszącego sensy utworu. Koncepcja jest niespójna, gdy jest fragmentaryczna, tzn. rekonstruuje pojedyncze sensy cząstkowe (np. z poszczególnych strof tekstu) bez wskazania całościowego sensu utworu, oraz gdy zawiera luźno powiązane, niepowiązane lub wzajemnie wykluczające się odczytania sensu utworu (niesprzeczne z interpretowanym utworem). Brak koncepcji to brak śladów poszukiwania sensu utworu (całościowego i/lub sensów cząstkowych) – praca nie jest interpretacją, a np. streszczeniem. Koncepcja interpretacyjna nie musi stanowić wyodrębnionej części pracy, może wynikać z jej całościowej wymowy. B. Uzasadnienie interpretacji jest oceniane ze względu na to, czy jest trafne i czy jest pogłębione. Uzasadnienie trafne zawiera wyłącznie powiązane z tekstem argumenty za odczytaniem sensu utworu. Argumenty muszą wynikać ze sfunkcjonalizowanej analizy, to znaczy wywodzić się z formy lub/i treści tekstu. Uzasadnienie jest częściowo trafne, jeśli w pracy – oprócz argumentów niepowiązanych z tekstem lub/i niewynikających ze sfunkcjonalizowanej analizy – został sformułowany przynajmniej jeden argument powiązany z tekstem i wynikający ze sfunkcjonalizowanej analizy. Uzasadnienie jest pogłębione, jeśli znajduje potwierdzenie nie tylko w tekście, ale także w kontekstach (np. biograficznym, historycznoliterackim, filozoficznym, kulturowym). Uczeń powinien choć częściowo rozwinąć przywołany kontekst, aby uzasadnić jego pojawienie się. Uzasadnienie jest niepogłębione, gdy zdający przywołuje argumenty tylko z tekstu albo tylko z kontekstu. Wszystkie argumenty muszą być sfunkcjonalizowane. C. Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np. w nazwach własnych lub datach) niewpływające na koncepcję interpretacyjną uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe. Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający, oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego. D. Kompozycja jest oceniana ze względu na funkcjonalność segmentacji i uporządkowanie tekstu zgodnie z wybranym przez ucznia gatunkiem wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę, czy w tekście zostały wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy oraz akapity niezbędne dla jasnego przedstawienia koncepcji interpretacyjnej i uzasadniających ją argumentów, a także czy wyodrębnione części i akapity są logicznie oraz konsekwentnie uporządkowane (bez luk i zbędnych powtórzeń). Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna. E. Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi, znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach. Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok luźnych myśli, skojarzeń). F. Styl tekstu ocenia się ze względu na stosowność. Styl uznaje się za stosowny, jeśli zachowana jest zasada decorum (dobór środków językowych jest celowy i adekwatny do wybranego przez ucznia gatunku wypowiedzi, sytuacji egzaminacyjnej, tematu i intencji wypowiedzi oraz odmiany pisanej języka). Dopuszcza się drobne, sporadyczne odstępstwa od stosowności. Styl częściowo stosowny dotyczy wypowiedzi, w której zdający niefunkcjonalnie łączy różne style, nie kontroluje jednolitości stylu, np. w wypowiedzi pojawiają się wyrazy i konstrukcje z języka potocznego, nieoficjalnego, wtręty ze stylu urzędowego, nadmierna metaforyka. Mieszanie różnych stylów wypowiedzi uznaje się za uzasadnione, jeśli jest funkcjonalne. Styl jest niestosowny, jeśli wypowiedź zawiera np. wulgaryzmy lub ma charakter obraźliwy. Styl wypracowania nie musi być zgodny z upodobaniami stylistycznymi egzaminatora. G. Poprawność językowa oceniana jest ze względu na liczbę i wagę błędów składniowych, leksykalnych, słowotwórczych, frazeologicznych, fleksyjnych i stylistycznych. Błąd stylistyczny to konstrukcja zgodna z normą językową, ale niewłaściwa w sytuacji, w której powstaje tekst, oraz nieodpowiednia dla stylu, w jakim tekst jest pisany, np. udziwniona metafora, niefunkcjonalny kolokwializm, wulgaryzm, nieuzasadnione powtórzenie leksykalne lub składniowe. Błędów logicznych nie uznaje się za błędy stylistyczne. H. Poprawność zapisu ocenia się ze względu na liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych (szacowaną odpowiednio do objętości tekstu) oraz ich wagę (błędy rażące i nierażące). Za błąd rażący uznaje się błąd, który polega na naruszeniu ogólnej reguły ortograficznej lub interpunkcyjnej w zapisie słów lub fraz o wysokiej frekwencji. Ewentualne wątpliwości rozstrzygają ustalenia Rady Języka Polskiego i klasyfikacja błędów interpunkcyjnych Jerzego Podrackiego. Rozprawka argumentacyjna – matura rozszerzona (PR) A Określenie problemu B Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu C Poprawność rzeczowa D Zamysł kompozycyjny E Spójność lokalna F Styl tekstu G Poprawność językowa H Poprawność zapisu 9 Określenie problemu zgodne z tekstem i pełne 9 Stanowisko adekwatne do tekstu i pełne 2 Brak błędów rzeczowych 6 Kompozycja funkcjonalna 2 Pełna spójność wypowiedzi lub nieznaczne zaburzenia spójności 4 Styl stosowny 4 Brak błędów lub nieliczne błędy nierażące 4 Zapis w pełni poprawny lub nieliczne błędy nierażące. 6 Określenie problemu zgodne z tekstem ale niepełne 6 Stanowisko adekwatne do tekstu, ale niepełne 3 Zaburzenia funkcjonalności kompozycji 1 Znaczne zaburzenia spójności 2 Styl częściowo stosowny 2 Liczne błędy nierażące lub nieliczne rażące 2 Liczne błędy nierażące lub nieliczne rażące 3 Stanowisko jest częściowo adekwatne do problemu podanego w poleceniu 3 Stanowisko częściowo adekwatne do tekstu 0 Brak określonego stanowiska lub problem niezgodny z tekstem 0 Brak stanowiska lub stanowisko nieadekwatne do tekstu 0 Jeden błąd rzeczowy lub więcej błędów rzeczowych 0 Brak zamysłu kompozycyjnego 0 Wypowiedź niespójna 0 Styl niestosowny 0 Liczne błędy rażące 0 Liczne błędy rażące UWAGA Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach. Jeśli w kategorii A praca uzyska 3 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach. Jeśli praca składa się z mniej niż 250 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C. Pojawienie się rzeczowego błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów. Więcej o kryteriach oceny rozprawki argumentacyjnej z Informatora CKE Objaśnienia dotyczące oceny wypowiedzi argumentacyjnej A. Określenie problemu. Zdający powinien zrozumieć, jaki problem podejmuje autor w przedstawionym fragmencie tekstu oraz sformułować ten problem. Określenie problemu jest oceniane ze względu na to, czy jest zgodne z tekstem i czy jest pełne. Określenie problemu uważa się za pełne, jeśli praca zawiera zarówno odtworzenie problemu (np. w postaci pytania), jak i jego interpretację, czyli umieszczenie tego problemu w odpowiednim kontekście. Interpretacja problemu powinna być uzasadniona (np. wagę problemu można uzasadnić jego historycznymi uwarunkowaniami lub współczesnymi implikacjami). Określenie problemu uważa się za niepełne, jeśli praca nie zawiera interpretacji trafnie rozpoznanego problemu. Określenie problemu uważa się za częściowo zgodne z tekstem, jeśli zdający nie w pełni rozpoznaje problem główny lub wydobywa z tekstu tylko problem drugorzędny. B. Sformułowanie stanowiska zdającego wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu. Uczeń powinien omówić i ocenić rozwiązanie zaproponowane przez autora w przedstawionym tekście. Sformułowanie stanowiska zdającego wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu jest oceniane ze względu na to, czy jest adekwatne do tekstu i czy jest pełne. Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu częściowo adekwatne do tekstu zniekształca rozwiązanie proponowane przez autora. Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu uważa się za pełne, gdy zawiera ono odtworzenie rozwiązania przyjętego przez autora tekstu oraz trafne odwołania do innych tekstów kultury uzasadniające stanowisko zdającego. Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu uważa się za niepełne, kiedy brak trafnego odwołania do innych tekstów kultury uzasadniających stanowisko zdającego. C. Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np. w nazwach własnych lub datach) niewpływające na sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe. Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający, oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego. D. Kompozycja oceniana jest ze względu na funkcjonalność segmentacji i uporządkowanie tekstu zgodnie z wybranym przez zdającego gatunkiem wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę, czy w tekście zostały wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy oraz akapity niezbędne dla jasnego sformułowania stanowiska i uzasadniających je argumentów, a także czy wyodrębnione części i akapity są logicznie i konsekwentnie uporządkowane (bez luk i zbędnych powtórzeń). Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna. Wagę zaburzenia funkcjonalności ocenia egzaminator na podstawie całości pracy (np. brak zakończenia w pracy, w której uczeń jasno rozwija swoją myśl, uznaje się za niewielkie zaburzenie, natomiast brak rozdzielenia interpretacji problemu od interpretacji rozwiązania lub podważenie w zakończeniu wcześniejszych wywodów – za znaczne zaburzenie). E. Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi, znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach. Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok luźnych myśli, skojarzeń). F. Styl tekstu ocenia się ze względu na stosowność. Styl uznaje się za stosowny, jeśli zachowana jest zasada decorum (dobór środków językowych jest celowy i adekwatny do wybranego przez ucznia gatunku wypowiedzi, sytuacji egzaminacyjnej, tematu i intencji wypowiedzi oraz odmiany pisanej języka). Dopuszcza się drobne, sporadyczne odstępstwa od stosowności. Styl częściowo stosowny dotyczy wypowiedzi, w której zdający niefunkcjonalnie łączy różne style, nie kontroluje jednolitości stylu, np. w wypowiedzi pojawiają się wyrazy i konstrukcje z języka potocznego, nieoficjalnego, wtręty ze stylu urzędowego, nadmierna metaforyka. Mieszanie różnych stylów wypowiedzi uznaje się za uzasadnione, jeśli jest funkcjonalne. Styl jest niestosowny, jeśli wypowiedź zawiera np. wulgaryzmy lub ma charakter obraźliwy. Styl wypracowania nie musi być zgodny z upodobaniami stylistycznymi egzaminatora. G. Poprawność językowa oceniana jest ze względu na liczbę i wagę błędów składniowych, leksykalnych, słowotwórczych, frazeologicznych, fleksyjnych i stylistycznych. Błąd stylistyczny to konstrukcja zgodna z normą językową, ale niewłaściwa w sytuacji, w której powstaje tekst, oraz nieodpowiednia dla stylu, w jakim tekst jest pisany, np. udziwniona metafora, niefunkcjonalny kolokwializm, wulgaryzm, nieuzasadnione powtórzenie leksykalne lub składniowe. Błędów logicznych nie uznaje się za błędy stylistyczne. H. Poprawność zapisu ocenia się ze względu na liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych (szacowaną odpowiednio do objętości tekstu) oraz ich wagę (błędy rażące i nierażące). Za błąd rażący uznaje się błąd, który polega na naruszeniu ogólnej reguły ortograficznej lub interpunkcyjnej w zapisie słów lub fraz o wysokiej frekwencji. Ewentualne wątpliwości rozstrzygają ustalenia Rady Języka Polskiego i klasyfikacja błędów interpunkcyjnych Jerzego Podrackiego. Rozprawka interpretacja porównawcza utworów poetyckich – matura rozszerzona (PR) A Koncepcja porównywania utworów B Uzasadnienie tezy interpretacyjnej C Poprawność rzeczowa D Zamysł kompozycyjny E Spójność lokalna F Styl tekstu G Poprawność językowa H Poprawność zapisu 6 Koncepcja niesprzeczna z utworami i spójna 12 Uzasadnienie trafne i pogłębione 2 Brak błędów rzeczowych 6 Kompozycja funkcjonalna 2 Pełna spójność wypowiedzi lub nieznaczne zaburzenia spójności 4 Styl stosowny 4 Brak błędów lub nieliczne błędy nierażące 4 Zapis w pełni poprawny lub nieliczne błędy nierażące. 4 Koncepcja niesprzeczna z utworami i częściowo spójna 8 Uzasadnienie trafne, ale niepogłębione 2 Styl częściowo stosowny 2 Liczne błędy nierażące lub nieliczne rażące 2 Liczne błędy nierażące lub nieliczne rażące 2 Koncepcja częściowo sprzeczna z utworami 4 Uzasadnienie częściowo trafne 3 Zaburzenia w funkcjonalności kompozycji 1 Znaczne zaburzenia spójności 0 Koncepcja sprzeczna z utworami lub brak koncepcji 0 Brak stanowiska lub stanowisko nieadekwatne do tekstu 0 Jeden błąd rzeczowy lub więcej błędów rzeczowych 0 Bral zamysłu kompozycyjnego 0 Wypowiedź niespójna 0 Styl niestosowny 0 Liczne błędy rażące 0 Liczne błędy rażące UWAGA Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach. Jeśli w kategorii A praca uzyska 2 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach. Jeśli praca składa się z mniej niż 250 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C. Pojawienie się rzeczowego błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów. Więcej o kryteriach oceny rozprawki porównującej dwa utwory poetyckie z Informatora CKE Objaśnienia dotyczące oceny interpretacji porównawczej A. Koncepcja interpretacji porównawczej jest efektem poszukiwania przez zdającego sensów wynikających z zestawienia tekstów i wymaga ustalenia pewnych obszarów porównania, w których szuka się podobieństw i/lub różnic między utworami, a następnie wyciąga z tego wnioski. Koncepcja jest oceniana ze względu na to, czy jest niesprzeczna z utworami i czy jest spójna. Koncepcja jest niesprzeczna z utworami, jeśli znajduje potwierdzenia w obu tekstach, przy czym porównywane obszary są dla tekstów trafne i istotne, a nie drugorzędne. Koncepcja jest częściowo sprzeczna z utworami, jeśli jedynie we fragmentach (lub fragmencie) znajduje potwierdzenie w tekstach lub porównywane obszary są dla tekstów drugorzędne. Koncepcja jest całkowicie sprzeczna z utworami, jeśli nawet we fragmentach (lub fragmencie) nie znajduje potwierdzenia w tekstach. Koncepcja jest spójna, gdy wypowiedź w sposób wystarczający dla uzasadnienia tezy/hipotezy interpretacyjnej obejmuje i łączy w całość sensy obu utworów. Koncepcja jest częściowo spójna, gdy wypowiedź obejmuje i łączy sensy obu utworów, ale w sposób niewystarczający dla uzasadnienia tezy/hipotezy interpretacyjnej. Koncepcja jest niespójna, gdy wypowiedź obejmuje sensy każdego tekstu, ale ich nie łączy (tzn. wypowiedź składa się z dwóch niepowiązanych ze sobą interpretacji). Brak koncepcji to brak wskazania zasady zestawienia utworów. B. Uzasadnienie interpretacji jest oceniane ze względu na to, czy jest trafne i czy jest pogłębione. Uzasadnienie trafne zawiera wyłącznie powiązane z tekstami argumenty na rzecz odczytania sensów wynikających z zestawienia utworów. Argumenty muszą wynikać ze sfunkcjonalizowanej analizy, to znaczy wywodzić się z formy lub/i treści tekstów. Uzasadnienie jest częściowo trafne, jeśli w pracy – oprócz argumentów niepowiązanych z tekstami lub/i niewynikających ze sfunkcjonalizowanej analizy – pojawi się przynajmniej jeden argument powiązany z tekstami i wynikający ze sfunkcjonalizowanej analizy. Uzasadnienie jest pogłębione, jeśli znajduje potwierdzenie nie tylko w tekstach, ale także w kontekstach (np. biograficznym, historycznoliterackim, filozoficznym, kulturowym). Zdający powinien choć częściowo rozwinąć przywołany kontekst, aby uzasadnić jego pojawienie się. Uzasadnienie jest niepogłębione, gdy wszystkie argumenty są sfunkcjonalizowane, ale zdający przywołał je tylko z tekstów albo tylko z kontekstów. C. Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np. w nazwach własnych lub datach) niewpływające na koncepcję interpretacyjną uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe. Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający, oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego. D. Kompozycja oceniana jest ze względu na funkcjonalność segmentacji i uporządkowanie tekstu zgodnie z wybranym przez ucznia gatunkiem wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę, czy w tekście zostały wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy oraz akapity niezbędne dla jasnego przedstawienia koncepcji interpretacyjnej i uzasadniających ją argumentów, a także czy wyodrębnione części i akapity są logicznie oraz konsekwentnie uporządkowane (bez luk i zbędnych powtórzeń). Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna. E. Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi, znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach. Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok luźnych myśli, skojarzeń). Polskie społeczeństwo – rozbite i podzielone: patrioci gotowi walczyć, i salon, korzystający z przywilejów, jakie daje przebywanie w pobliżu władzy. Nie brakuje oczywistych zdrajców, jak Pelikan czy Doktor, którzy dla zaszczytów gotowi są wyprzeć się swojej narodowości. Ludzie obojętni to sfery salonowe, ale także urzędnicy i wojskowi, przyznający wyższość literaturze francuskiej nad polską. Z drugiej strony mamy patriotów - ludzi próbujących zwrócić uwagę na niedolę więźniów, bezprawie masowych zatrzymań i aresztowań, represje caratu. Nie brak wśród nich ludzi szalonych, gotowych przeprowadzić zamach na Senatora. Zróżnicowanie poglądów oddaje słynne zdanie Piotra Wysockiego porównujące społeczeństwo do zewnętrznej zastygłej lawy i gorejącego wnętrza. Rosjanie – społeczeństwo niejednolite, także podzielone. Karierowicze i oportuniści (jak Senator), oraz jednostki rozumiejące niedolę narodu polskiego (Bestużew). Oczywiście, nieprzychylnych Polsce i Polakom Rosjan jest zdecydowanie więcej, przynajmniej wśród kręgów władzy. Jak napisać rozprawkę każdy uczy się w szkole, mimo tego napisanie rozprawki często sprawia problemy. Jest to zadanie maturalne z języka polskiego, więc warto wiedzieć jak ją napisać i jak się w ogóle do tego zabrać. Poniżej przedstawiamy podstawowe definicje, zasady i wskazówki jak napisać rozprawkę i nie zwariować. Aby język polski był giętki i powiedział wszystko co pomyśli głowa… Rozprawka – definicjaJak rozpoznać rozprawkęRodzaje rozprawkiRozprawka dedukcyjnaTezaRozprawka indukcyjnaHipotezaJak rozpoznać rozprawkę indukcyjną?Czy da się napisać rozprawkę dedukcyjną jeżeli w temacie mamy pytanie?Pozostałe rodzaje rozprawkiBudowa rozprawkiWstępRozwinięcieZakończenieJak napisać rozprawkęEtapy pisania pracyAnaliza tematuAnaliza utworu literackiegoFormułowanie tezy i argumentacjaSzukanie tekstów kulturyPlan rozprawkiJak przygotować plan rozprawkiPisanieNa co zwrócić uwagę przy pisaniu rozprawki?Jak napisać wstępCo ocenia komisja maturalna? Rozprawka – definicja Rozprawka jest to wypowiedź pisemna, w której piszący prezentuje swoje stanowisko wobec jakiegoś zagadnienia i dowodzi jego słuszności za pomocą argumentów. Jak rozpoznać rozprawkę Jeżeli temat pracy wymaga żebyś coś udowodnił, rozstrzygnął lub zadaje pytanie, gdzie trzeba się opowiedzieć po którejś ze stron i jednocześnie poleceniu podaje formy, którą należy zastosować, to prawdopodobnie masz do czynienia z rozprawką. Inaczej mówiąc, jeżeli w wypracowaniu będzie teza lub hipoteza, którą będziesz udowadniać lub obalać, to masz przed sobą rozprawkę. Rodzaje rozprawki Istnieją różne rodzaje rozprawek, można je podzielić na kilka sposobów. Najczęstszym podziałem jest podział ze względu na występowanie we wstępie tezy lub hipotezy. Rozprawka dedukcyjna Jest to rodzaj rozprawki, która we wstępie zawiera tezę zgodną z punktem widzenia autora rozprawki. Kluczowe jest zajęcie stanowiska, albo się z czymś zgadzamy albo nie. Dalsza część pracy zawiera argumenty, które tę tezę potwierdzają – mogą to być argumenty za lub argumenty przeciw. Teza Teza to stwierdzenie, co do którego mamy pewność jego słuszności. Rozprawka indukcyjna Jest to rodzaj rozprawki, w której we wstępie stawia się hipotezę, czyli przypuszczenie, domniemanie, które należy sprawdzić. Dalsza część rozprawki ma na celu sprawdzenie czy hipoteza jest prawdziwa. Hipoteza Hipoteza to niepotwierdzona teza, inaczej mówiąc, jest to stwierdzenie, co do którego nie mamy pewności i zamierzamy je udowodnić. Jak rozpoznać rozprawkę indukcyjną? Jeżeli w zadaniu znajduje się pytanie, to z dużym prawdopodobieństwem mamy do czynienia z rozprawką indukcyjną, czyli taką w której stawiamy hipotezę. Przykłady: Praca – pasja czy obowiązek? Rozważ problem i uzasadnij swoje zdanie, odwołując się do fragmentu Ziemi, planety ludzi Antoine’a de Saint-Exupéry’ego oraz do wybranych tekstów – siła niszcząca czy budująca ludzkie życie? Rozważ problem i uzasadnij swoje zdanie, odwołując się do fragmentu Lalki, całej powieści Bolesława Prusa oraz wybranego tekstu kultury. Twoja praca powinna liczyć co najmniej 250 słów.„Czy warto kochać pomimo cierpienia?” (Tekst źródłowy: „Dziady” cz. IV, Adam Mickiewicz)Wolna wola człowieka czy siły od niego niezależne – co przede wszystkim decyduje o ludzkim losie? Rozważ problem i uzasadnij swoje zdanie, odwołując się do podanego fragmentu Lalki, całego utworu Bolesława Prusa oraz innego tekstu kultury. Czy da się napisać rozprawkę dedukcyjną jeżeli w temacie mamy pytanie? Mimo, że pytanie w zadaniu sugeruje postawienie hipotezy, to nic nie stoi na przeszkodzie żeby od razu opowiedzieć się po którejś ze stron i tylko udowadniać swoją rację bez rozważania obu wariantów. Pozostałe rodzaje rozprawki Rozprawka interpretacyjna – związana z interpretacją danego dzieła literackiego. Ma ona taką samą budowę jak każda rozprawka, powinna dodatkowo zwierać koncepcję interpretacyjną utworu oraz analizę i interpretację utworu. ( Zobacz post o rodzajach rymów – pomoże analizie wierszy).Rozprawka porównawcza – wymaga zestawienia dwóch utworów literackich, ich interpretacji i tezy opartej na ich porównaniu. Rozprawka problemowa – najczęstsza z rozprawek, w jej przypadku mamy do rozwiązania pewien problem – etyczny, moralny itd. Problem jest problemu zawartego w zadanym temacie Budowa rozprawki Żeby nauczyć się jak napisać rozprawkę musisz wiedzieć jak jest zbudowana ta forma wypowiedzi. Rozprawka jest wypowiedzią o trójdzielnej budowie, na którą składają się, wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Wstęp Wstęp rozprawki to miejsce, w którym wprowadzamy czytelnika w problematykę pracy i zachęcamy do dalszego czytania pracy. Autor zajmuje stanowisko wobec konkretnego zagadnienia stawiając tezę lub hipotezę. Należy pamiętać, że wstęp powinien być rzeczowy, oraz że pełni rolę wprowadzającą, a najobszerniejszą częścią wypracowania powinno być rozwinięcie. Rozwinięcie Główna część rozprawki, w której padają argumenty mające udowodnić słuszność tezy lub jeżeli jest to rozprawka z hipotezą, to jest to miejsce w którym “sprawdzamy” jej słuszność. Dowody na słuszność przedstawionej tezy powinny być rzeczowe, opierać się na faktach i konkretnych przykładach. To właśnie w tej części odwołujemy się do źródeł kultury (np. literatura, sztuka) i wprowadzamy cytaty. Warto pamiętać że w przypadku hipotezy należy podać argumenty “za” i argumenty “przeciw”. Dla uproszczenia warto ograniczyć się do najsilniejszych argumentów, zbyt duża ich ilość utrudni pisanie i zachowanie logiki i kompozycji. W praktyce zazwyczaj wystarcza od 3 do 5 argumentów, ale należy to samemu ocenić. Jeżeli mamy 2 mocne argumenty, to one w zupełności wystarczą. Jeżeli jednak, jeden z nich jest nieco słabszy, warto postarać się o argument dodatkowy. Pamiętaj że każdy argument wraz z przykładami powinien być zapisany w oddzielnym akapicie, a akapity powinny kończyć się jakąś konkluzją, myślą lub puentą. Trzeba też pamiętać, że argumenty nie powinny tworzyć swoistej wyliczanki. Najlepiej by było jakby wynikały jeden z drugiego., lub do siebie wzajemnie nawiązywały. Zakończenie Ostatnia część rozprawki – zakończenie, to miejsce w którym podsumowujemy całość pracy i umieszczamy wnioski. Pamiętamy że nie ma to być powtórzenie wstępu, ale podsumowanie pracy, najlepiej takie, które skłania czytelnika do refleksji. Niestety większość uczniów, ale również studentów (w pracach dyplomowych) stosuje schematyczne zakończenia, w formie utartych formułek np. “powyższe argumenty, udowadniają że…”. Zachęcamy do próby zastosowania bardziej lotnych zakończeń, co czytelnik z pewnością doceni. Żeby napisać poprawną rozprawkę należy spełnić trzy kryteria: Zająć stanowisko – postawić tezę lub hipotezęUzasadnić swoje stanowisko argumentami wraz z odpowiednimi przykładamiPodsumować całość pracy przedstawiając finalne rozwiązanie postawionego problemu. Etapy pisania pracy W poradniku jak napisać rozprawkę, nie może zabraknąć opisu etapów pracy nad takim wypracowaniem, jest ich 6. Analiza tematu Należy uważnie przeczytać temat pracy, ustalić czego dotyczy i jaki problem mamy do rozważenia. Koniecznie należy upewnić się że wszystko właściwie rozumiemy. Analiza utworu literackiego Jeżeli do zadania został dołączony tekst źródłowy należy go uważnie przeczytać. Formułowanie tezy i argumentacja Na tym etapie sformułuj tezę, określ swoje stanowisko i wypisz w brudnopisie argumenty, których chciałbyś użyć i w jakiej kolejności Szukanie tekstów kultury Przeglądając listę argumentów, zastanów się nad innymi tekstami kultury, których mógłbyś użyć jako przykład. Najlepiej dopisz je obok wypisanych argumentów. Jeżeli masz do dyspozycji tekst źródłowy, zaznacz w nim odpowiednie cytaty, których użyjesz w pracy. Pamiętaj, że do dyspozycji masz nie tylko literaturę, ale także znane obrazy, filozofię, rzeźby, mitologię, filmy, sztuki teatralne, komiksy czy badania naukowe. Możesz też uwzględnić wydarzenia historyczne, kontekst epoki, biografię autora czy elementy kultury masowej. Plan rozprawki Jest to kluczowy etap. Zaplanuj rozprawkę i napisz jej konspekt – to na prawdę znacznie ułatwi, kiedy będziesz pisać rozprawkę i sprawi że ostateczna praca będzie znacznie lepsza. Unikniesz błędów w kompozycji, a także pomoże to zachować spójność i logikę wypowiedzi. Jak przygotować plan rozprawki Zapisz temat pracyzaznacz wstęp, rozwinięcie i zakńczenieustal i zapisz tezęw punktach wypisz argumenty których użyjesz ( od najważniejszego )do argumentów dopisz przykłady których użyjesz – teksty kulturyzapisz refleksję którą zakończysz pracę Pisanie Pisz zgodnie z planem i się go trzymaj, pamiętaj żeby pisać na temat. Pamiętaj, żeby nieustannie nawiązywać do tezy. Zanim oddasz tekst przeczytaj go, żeby sprawdzić czy jest spójny, czy nie ma błędów logicznych, czy nie odszedłeś za daleko od tematu, oraz czy nie ma w nim błędów stylistycznych, ortograficznych ( powtórz zasady pisowni )i merytorycznych. Na co zwrócić uwagę przy pisaniu rozprawki? Przede wszystkim rozprawka maturalna nie jest streszczeniem, nie opowiadamy więc o czym jest lektura. Pisz konkretnie, zwięźle, na temat i zgodnie z tezą. Bądź obiektywny i rzetelny. Dbaj o formę pracy – pamiętaj o akapitach, stylistyce i zasadach pisowni. Unikaj powtórzeń, ogólników i popularnych frazesów. Uważaj na sformułowania, których nie rozumiesz albo nie jesteś pewien ich znaczenia. np. zachowanie pretensjonalne nie oznacza, że ktoś ma pretensje. Pamiętaj, że przedstawiasz swój punkt widzenia, musisz nauczyć się bronić swoich poglądów (zawsze z poszanowaniem poglądów drugiej strony). Jak napisać wstęp Nawet jeżeli wiesz jak napisać rozprawkę, to zazwyczaj najtrudniej jest zacząć. Pamiętaj, że jeżeli będziesz miał przygotowany dobry plan pracy, pisanie pójdzie znacznie łatwiej. Pamiętaj, że we wstępie stawiasz tezę i zachęcasz do dalszego czytania. Sam wstęp nie powinien też być za długi, zwyczajowo przyjmuje się, że powinien zajmować 1/5 pracy. Naczelną zasadą dla Ciebie powinno być – im proście, tym lepiej. Jest wiele sposobów w jaki możesz rozpocząć pisanie rozprawki. Możesz zacząć o opisania czego dotyczy praca i napisania definicji jak rozumiesz kluczowe pojęcia w pracy. Niniejsza praca podejmuje problem [tutaj wstawiasz zagadnienie ], który definiuję jako … [definicja zagadnienia] Możesz zacząć od egzystencjalnych reflekcji, pytań filozowicznych a nawet cytatów. Paul d’Holbach twierdzi, że aby być szczęśliwym, trzeba pragnąć, działać i pracować. Być może tak właśnie jest, dlatego w tej pracy chciałbym odpowiedzieć na pytanie – Praca – pasja czy obowiązek? Możesz nawiązać do aktualnych badań naukowych, do statystyk itd. Według ostatniego raportu OECD przeciętny Polak pracuje 1832 godziny rocznie, jest to o x % więcej niż pracowało pokolenie naszych rodziców i dziadków. Wobec takiej zmiany kluczowym pytaniem wydaje się być czy praca to pasja czy obowiązek. Możesz zacząć od własnego doświadczenia. Taka forma wypowiedzi jest ciekawa, pamiętaj tylko, żeby nie odejść za bardzo od tematu i nie stracić na zwięzłości pracy. Możesz zacząć dowolny sposób – ważne żeby to miało sens, było ciekawe i zawierało podstawowe elementy konieczne we wstępie. Co ocenia komisja maturalna? Komisja maturalna ( czy też nauczyciel języka polskiego w przypadku pracy domowej ) ocenia następujące rzeczy: napisanie rozprawki pokazuje umiejętność przeprowadzenia argumentacjitrafność doboru argumentówwyczerpanie tematuortografię i interpunkcjęjasne sformułowanie stanowiska (tezy lub hipotezy)wiedzę z innych obszarów kulturyspójność, stylistykę i logikę wypowiedzi Teraz, kiedy już przeczytałeś jak napisać rozprawkę, poćwicz – napisz jakąś testową pracę, możesz nawet poprosić nauczyciela o jej sprawdzenie, przeczytaj też nasz post o składni i częściach zdania. Matura z polskiego to jeden z obowiązkowych egzaminów w 2022 roku. Żeby go zdać, trzeba się wykazać nie tylko wiedzą językową, ale także literacką. Zastanawiasz się, jak powtórzyć lektury przed maturą, żeby móc odpowiedzieć na każde pytanie i napisać dobre wypracowanie? Zobacz, co może Ci ułatwić pracę!Co na maturze z polskiego 2022?Powyższe pytanie spędza sen z powiek wszystkim maturzystom. Dokładniej chodzi oczywiście o to, które lektury pojawią się na maturze. Można to dość łatwo przewidzieć, ponieważ lista tzw. lektur z gwiazdką, czyli obowiązkowych jest stosunkowo krótka. Znajdują się na niej:Bogurodzica,wybrane fraszki, pieśni, treny i psalmy Jana Kochanowskiego,wybrane bajki Ignacego Krasickiego,Zemsta Aleksandra Fredry,Dziady cz. II i cz. III Adama Mickiewicza,Pan Tadeusz Adama Mickiewicza,wybrana powieść historyczna Henryka Sienkiewicza, tj. Quo Vadis, Potop lub Krzyżacy,Lalka Bolesława PrusaWesele Stanisława Wyspiańskiego,Ferdydurke Witolda Gombrowicza,wybrane opowiadanie Brunona Schulza, np. Sklepy oczekiwać, że temat rozprawki do napisania będzie nawiązywał do jednej z tych lektur, a Ty będziesz się musiał wykazać znajomością jej treści oraz zrozumieniem wydźwięku. Dlatego nie ma innej opcji – musisz je uwzględnić w przygotowaniach do matury. Tylko tak będziesz przygotowany do napisania wypracowania, a także do odpowiedzi na pytania powtórka lektur przed maturą – jak to zrobić?W idealnym świecie najlepiej byłoby, gdybyś przeczytał każdą lekturę, która znajduje się na liście. Jednak, jak wiadomo, bywa różnie. Poza tym, jeżeli którąś z pozycji omawiałeś w pierwszej klasie liceum, mogłeś już dawno zapomnieć jej fabułę. Dlatego bez względu na to, czy czytałeś, czy nie – przed egzaminem maturalnym musisz powtórzyć lektury obowiązkowe. Pozwoli Ci to:przypomnieć sobie lub poznać podstawowe wydarzenia fabularne utworów oraz ich bohaterów,zrozumieć znaczenie tych tekstów i ich wydźwięk,wpisać lektury w konkretny kontekst historyczny (np. w charakterystykę epoki literackiej) oraz typowe motywy, które pojawiają się w tematach jak to zrobić?Czytanie książek tuż przed maturą – czy to na pewno dobry pomysł?Jeżeli do matury zostało Ci kilka miesięcy, może być trudno zająć się spokojną lekturą Lalki czy Potopu. Te powieści liczą po kilkaset stron, w związku z czym… ich przeczytanie zajmie Ci wiele godzin lub dni. Dlatego na ostatnią chwilę to niekoniecznie dobre za to sięgnąć po krótsze lektury obowiązkowe na maturę. Dość szybko powinno Ci się czytać np. Wesele czy Zemstę, ponieważ są to dramaty. Sam fakt „rozpisania dialogów” ułatwia przejście przez książkę. Musisz jednak pamiętać, że będziesz się mierzyć z nieco archaicznym językiem, co będzie wymagało skupienia. Decyzja należy więc do lektur na maturę – dobry sposób na powtórkę?Streszczenia lektur maturalnych mogą być dobrym rozwiązaniem, zwłaszcza jeśli powtarzasz treść, a nie zapoznajesz się z nią pierwszy raz. W tym drugim przypadku możesz się poczuć zagubiony – szczególnie, gdy lista postaci w powieści jest długa, a ważnych wydarzeń dużo. Wówczas przeczytanie jeden czy dwa razy nawet najlepszego szczegółowego streszczenia może nie jednak znasz, choćby mniej więcej, treść lektury, streszczenie pozwoli Ci:uporządkować w głowie wydarzenia fabularne – ich kolejność oraz znaczenie,przypomnieć sobie najważniejsze działania podejmowane przez postaci i ich wpływ na wydźwięk utworu literackiego,zrozumieć kluczowe problemy omawiane w kontekście dzieła i jego szersze zostaw więc szczególnie na ostatnie dni przed maturą – na „ostateczne powtórki”. Dzięki nim szybko odświeżysz znane Ci już informacje, co ułatwi przełożenie wiedzy na praktykę podczas pisania filmowe – wygodny sposób na przygotowanie do matury z polskiegoA może zamiast czytać książkę lepiej obejrzeć film? To może być strzał w dziesiątkę, i to z kilku ogląda się szybciej niż czyta się książki – wystarczy kilka godzin, aby zapoznać się z treścią, a nie pozwalają lepiej wyobrazić sobie wydarzenia zapisane na kartach powieści czy dramatu. To ważne, ponieważ czasami trudno jest „wejść w buty” bohaterów żyjących setki lat temu i zrozumieć bez dodatkowego kontekstu, co się z nimi sprawiają, że poznawanie treści lektur staje się ciekawsze i przyjemniejsze – niektóre filmy na podstawie wybitnych dzieł literackich są naprawdę świetne!Wniosek? Zdecydowanie warto sięgać po adaptacje filmowe lektur przy powtórkach do matury. Trzeba to jednak robić Ponieważ filmowa adaptacja nigdy nie oddaje w 100% treści książki. Czasami jest bardzo wierna oryginałowi, ale czasem scenarzyści decydują się na zmianę fabuły. A to sprawia, że łatwo o „wtopę” na egzaminie. Dlatego jeżeli decydujesz się oglądać zamiast czytać, sprawdź potem dokładnie, czym różni się film od książki. Dobry przykład to choćby adaptacja Przedwiośnia Stefana Żeromskiego, czyli film Filipa Bajona. Chociaż ogólnie wydarzenia z powieści są odtworzone dość podobnie, to scenarzyści wprowadzają dodatkowe postaci, a co najważniejsze – na koniec uśmiercają głównego bohatera, co na kartach powieści się nie zdarza. Trzeba więc być uważnym. Jeśli chcesz wiedzieć, które adaptacje filmowe lektur są dobre do powtórek przed maturą – sprawdź porady, które przygotował specjalnie dla nas Mieciu Mietczyński. To pomoże Ci wybrać dobre filmy na seans przed egzaminem. Jak widzisz, streszczenia i adaptacje filmowe lektur mogą Ci pomóc w szybkim przygotowaniu do matury. Musisz jednak wiedzieć, jak do nich podejść, aby stały się kołem ratunkowym, a nie gwoździem do trumny.

dziady cz 3 rozprawka maturalna